Gister was een rustig dagje. We hebben voor het eerst echt gezeild, ook al was het maar van korte duur het was wel even lekker. De zeilen strijken was een ander verhaal. Van al het aanhalen stonden de blaren nog net niet op mijn handen. Gelukkig had Nathalie, ook wel bekend als onze wandelende drogist, handcreme mee. Mijn handen verwelkomde het Amandel geurende goedje met op armen. Ik hoopte dat mijn handen de volgende dag weer een beetje normaal zouden aanvoelen, ze hadden namelijk verwacht dat we zouden stoppen bij het stadje Falmouth.
Deze ochtend werden we dan ook gewekt door, een naar mijn mening veel te vrolijke, Nathalie. We lagen voor de haven van Falmouth en konden vanaf half 12 met het bijbootje naar de wal. Na wat op onthoud zetten we dan toch voet op Engelse bodem.
We hebben besloten om te gaan winkelen en als we tijd over hadden nog naar het kasteel te gaan. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het kasteel wel konden vergeten. De winkelstraat was vol met allerlei schattige winkeltjes. Ik baalde er al van dat ik rekening moest houden met het vliegtuig.
Met moeie voeten en een diepe zucht gingen we zitten in een klein restaurantje. De high-tea werd het, met overheerlijke scones, maple syrup, jam, clodded cream en natuurlijk de bekende Engelse thee met melk. Zometeen weer terug met het laatste bootje en direct aanschuiven bij het voortreffelijke diner wat de kok voor ons bereid heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten