Andere Pagina...

Hey, omdat ik een andere website heb die ik makkelijker vind om te gebruiken voor mijn blog, veranderd mijn webadres natuurlijk ook. Ik hoop dat jullie me daar verder zullen volgen.
Tot ziens op mijn nieuwe blog,
Charly

Ps: dit is het nieuwe adres; charlytravel.weebly.com

Het Mysterie van de Blauwe Doekjes

Donderdag 25 Juni 2015

De dag begon voor een aantal nat maar vooral koud. Eke, Anna, Inge, Pieter en Mark wilde namelijk zwemmen, want ja wie zwemt er nou niet als het water al 12,5 graad is. Ik stond rustig te wachten met een aantal handdoeken. Mij was 12,5 graad iets te veel  van het goede. Bovendien had ik de dag ervoor al kennis gemaakt met kwallen die op de boot heen dobberde en om er dan vrijwillig nog mee te gaan zwemmen. Leuk aanbod maar dat is niet voor mij weggelegd.

Iedereen was weer veilig dus werd het anker weer gelicht. We konden beginnen aan ons rondje om het eiland vlakbij de baai. Jammer genoeg was er weinig te zien door de mist die zich ook nog even wilde vertonen. Al gauw werd de mist vervangen door regen en vetrokken vele het dagverblijf in om spelletjes te gaan spelen. Na een tijdje hoorde we Willem de schipper door de intercom. Hij vertelde dat de sanitaire voorzieningen buiten gebruik waren en Jan de machinist ermee bezig was. Na zo ongeveer 5 minuten werd er verteld dat de afvoer verstopt was door een blauw doekje. De blauwe doekjes werden gebruikt in het kombuis en niet om de wc’s mee schoon te maken. Daarom was dan ook de vraag of degene die het doekje door de wc had gespoeld zich bij Jan wilde melden. De schuldige is nog steeds niet bekend. Na dat probleem deels te hebben op gelost kwam het andere alweer naar boven. De filter van het koelwater zat namelijk verstopt met kleine kwalletjes, ook dat probleem heeft onze Jan weer gefixt.

Het rondje eiland zat erop en werd koers gezet naar Belfast. Dan zat deze reis er jammer genoeg al bijna op. De vluchten werden onderling al overlegt net als de e-mailadressen. De laatste grappen werden uitgehaald, waaronder de mijne bij de kwartiermeesters jan en Johan. Ze lagen rustig te zonnen met ontblootte borst totdat ze opeens last kregen van een plaatselijk buitje, toevallig was ik dat met de tuinslang. Dat word de komende 2 dagen achterom kijken…

Zeilen voor Dummy's

Woensdag 27 Juni 2015

De dag begon weer vroeg. De wacht van 12 tot 4. We mochten weer aan de slag maar niet voordat Rinus ons had wakker gezongen. Na ons privé concert moesten we, jammer genoeg, toch echt op staan. Ik kwam erachter dat mijn zeilbroek niet in de hut lag, maar toen was de vraag waar dan wel. Het verbaasde me niet dat ik iets kwijt was, deze reis was ik namelijk alles wel minstens een keer kwijt geraakt maar ook weer terug gevonden. In ieder geval kwam ik met de hulp van Manon erachter dat mijn broek gewoon in de droogkast hing, precies waar ik hem had achter gelaten.

We moesten overstag en twee zeilen hijsen. Ik koos mijn plek zo uit dat ik alleen hoefde te vieren. Dat is dan weer een voordeel van de jongste zijn, niemand neemt je iets kwalijk :).  Terwijl iedereen zich in het zweet werkte om dat loodzware zeil te hijsen stond ik rustig de neerhaler te vieren. Les 1 uit het handboek Zeilen voor dummy’s met als auteur Charlotte: ‘kies je positie zorgvuldig uit’.

Nadat het 4 uur was geweest vertrok ik snel weer naar ons hutje. Om 11 uur werd ik wakker van de luidspreker die door de boot schalde en ons vertelde dat er walvissen waren gesignaleerd op stuurboord. Iedereen sprong uit bed en snelde zich naar boven. Helaas waren de walvissen het er niet mee eens en vertrokken zonder taal noch teken.

We lagen in een baai bij Schotland. Het uitzicht was prachtig, aan bakboord was het water net een spiegel dat geleidelijk werd opgeslokt in de mist terwijl aan stuurboord het water zachtjes kabbelde en je helder kon uitkijken over de groende bergen van Schotland met hier en daar een paar huisjes. ’s Avonds gingen er een aantal vroeg slapen, iets wat ik eigenlijk ook van plan was maar er niet van kwam. Een potje kaarten was namelijk veel interessanter dan mijn bed. Dat was de volgende ochtend dan ook goed te merken.

Italiaans zeilen

Maandag 22 Juni 2015

Vandaag hadden we weer een ontbijtje sinds tijden. De wacht begint namelijk vroeg en moeten van Jan de kwartiermeester 5 minuten voor de wacht begint op de brug zijn. Niet dat dat altijd lukt, meestal zijn wij 5 minuten te laat in plaats van te vroeg. We waren er in ieder geval wel. Tijdens de wacht worden de moppen van afgelopen zaterdag weer naar boven gehaald. Het was snel gedaan met de pret want we moesten gaan schoonmaken. De douche, toiletten en gangen. Hoewel er genoeg te doen was ging Simon rustig staan kijken, met zijn handen over elkaar, hoe wij het deden. Al gauw vonden we het wel mooi geweest en kreeg Simon een dweil in zijn handen geduwd.

Het schoonmaken zat erop maar we waren nog lang niet klaar. Ze hadden namelijk bedacht dat de zeilen moesten worden gestreken. Ik speelde het deze keer strategisch. Elke keer als we naar het volgende zeil gingen, veranderde ik mijn positie zo dat ik mocht vieren. Er moest toch iemand zijn die ging vieren. De zeilen waren keurig gestreken dus we konden weer verder met zonnen. Het was namelijk warm genoeg om in korte broek in het zonnetje te zitten. Je moest wel ergens een plekje uit de wind vinden maar dat is niet zo moeilijk.

Het dagje is alweer voorbij gevlogen. Het begrip tijd is iets wat je, zodra je aan boord komt, maar beter kan vergeten. Door alle wachten en leven op tijden die je normaal slaapt is je tijdsbesef al snel verdwenen. Gelukkig hebben we geen besef van tijd nodig om te weten waneer we moeten eten, ik in ieder geval niet. Vandaag eten we Lasagne. Iets waarvan mijn Italiaans weer op gang komt. Niet dat ik Italiaans kan, dat was dan ook een moment dat Sjaak helemaal in een deuk lag en vrolijk met me mee deed. Het is al snel weer stil als de Schipper ons verteld dat we vanavond bij Isle of Man zullen zijn...

Bruiningsschema's en neerstortende Gangway's

Dinsdag 23 Juni 2015

Gisteren hebben we aangelegd en werden om 8 uur aan het ontbijt verwacht. Dus hier zitten we dan, het is al gauw duidelijk wie het gister laat hebben gemaakt in de pub. Mark en Bas liggen nog te slapen als we na het ontbijt bij ze gaan kijken. Ze zijn er dan ook niet zo enthousiast en blij als Rinus het licht aan doet. Naar mij verbazing zijn ze er wel uitgekomen, uiteindelijk.

De planningen zijn gemaakt, het verschilt van bruiningsschema tot actieve wandeltocht. Iedereen is uitgeschreven en staat te wachten tot de Gangway weer op zijn plek ligt, die was namelijk volgens Johan vannacht naar beneden gedonderd. Drie keer raden wie er van wakker geworden was, inderdaad Johan. Inmiddels ligt de Gangway, ook wel de loopplank genaamd, weer op zijn plek en zijn we onderweg.

Wij *Rinus, Kees, Jacobien, Ineke, Nathalie, Manon en ik* hebben besloten om net paard en wagen naar een ouderwetse trein te gaan die ons naar de mijnen bij Laxey zou brengen. Van daaruit gingen we naar het hoogste punt van Isle of Man en vervolgens naar het kasteel in Peel. Eenmaal onderweg merkte we bij de trein dat het aardig druk was dus mocht ik bij Rinus op schoot. Na dat tripje overleeft te hebben en naar het topje van de berg te zijn gegaan, was het er heel koud. Na het verwarmende kopje thee gingen we maar weer naar beneden.

Eenmaal terug gingen Manon, Jacobien en Nathalie nog winkelen terwijl wij naar de boot gingen. Ik moest namelijk nog schrijven en de rest bier drinken. In ieder geval gaan we zo weer uitvaren en op weg naar Schotland...

Amandel geurende créme en overheerlijke scones

Zaterdag 20 Juni 2015

Gister was een rustig dagje. We hebben voor het eerst echt gezeild, ook al was het maar van korte duur het was wel even lekker. De zeilen strijken was een ander verhaal. Van al het aanhalen stonden de blaren nog net niet op mijn handen.  Gelukkig had Nathalie, ook wel bekend als onze wandelende drogist, handcreme mee. Mijn handen verwelkomde het Amandel geurende goedje met op armen. Ik hoopte dat mijn handen de volgende dag weer een beetje normaal zouden aanvoelen, ze hadden namelijk verwacht dat we zouden stoppen bij het stadje Falmouth.

Deze ochtend werden we dan ook gewekt door, een naar mijn mening veel te vrolijke, Nathalie. We lagen voor de haven van Falmouth en konden vanaf half 12 met het bijbootje naar de wal. Na wat op onthoud zetten we dan toch voet op Engelse bodem.

We hebben besloten om te gaan winkelen en als we tijd over hadden nog naar het kasteel te gaan. Al snel kwamen we tot de conclusie dat we het kasteel wel konden vergeten. De winkelstraat was vol met allerlei schattige winkeltjes. Ik baalde er al van dat ik rekening moest houden met het vliegtuig. 

Met moeie voeten en een diepe zucht gingen we zitten in een klein restaurantje. De high-tea werd het, met overheerlijke scones, maple syrup, jam, clodded cream en natuurlijk de bekende Engelse thee met melk. Zometeen weer terug met het laatste bootje en direct aanschuiven bij het voortreffelijke diner wat de kok voor ons bereid heeft.

Knoeien, kaarten en dolfijnen spotten

Zondag 21 Juni 2015

Na een korte onderbreking voor de wacht weer in het bedje te zijn gekropen en te hebben uitgeslapen, ging het dagje niet zoals gepland. De harde wind, de hoge golven en het schuin liggende schip zorgde bij vele voor wat problemen. De ene lag zeeziek ergens op het schip hopend dat het over zou gaan terwijl de ander moeite had om overeind te blijven. Je zag dan ook al gauw mensen naar hun hut vertrekken om er minder last van te hebben. 

Rond etenstijd was de situatie nog niet veel verbeterd. Je kan je vast wel voorstellen hoe dat eruit heeft gezien; André die zijn rode wijn over zijn lichtblauwe shirt kreeg; Bas, degende waar zijn hele bord plus nog een net bijgevulde juskom zijn schoot een bezoekje kwamen brengen. Ik kwam er nog het best van af, met alleen een zeiknatte broek van een glas water. Maar dat alles gebeurde natuurlijk niet zonder de slappe lach.

Het belangrijkste vergeet ik bijna. We hadden dolfijnen om de boot en ook niet een klein beetje. Het waren er volgens mij wel 20. Iedereen stond aan de rand foto's en filmpjes te maken, dat gezicht alleen al was geweldig. Nu we het toch over dieren hebben kan ik net zo goed over onze 4 verstekelingen beginnen. Er waren namelijk duiven aan boord. Tijdens onze wacht heb ik er ook 1 verplaatst naar een beter plekje ook al was de duif er niet helemaal mee eens. 

Mark, Manon en ik hebben nog altijd de discussie welk spel we nu leuker vinden. Mark is voor het toepen waar Manon en ik vel op tegen zijn en een grote voorkeur hebben voor 51en. Hoewel we ons gelijk nog niet hebben gekregen weten we zeker dat dat nog zal komen...

Eskimo's en Pannenkoeken

Vuurtorenreis met de Eendracht

Donderdag 18 Juni 2015

Wij als blauwe wacht mochten vroeg uit de veren. De wacht van 12 tot 4 zat al op ons te wachten. Het rustig op en neer deindende schip, de lichtjes van andere schepen om ons heen en dan de tosti's om 2 uur 's nachts maakte het helemaal af. Als eskimo of zoals Manon zei:"Ik ben net een paasei!" Nu lekker het warme holletje opzoeken om vanmiddag er fris en fruitig bij te zitten.

We zijn geport door de witte wacht. Een aantal hadden wat moeite met opstaan, wat de meest grappige scenario's opleverde. Ik daarentegen vond het deze keer heerlijk. Na een douche, die overigens echt goed is, muziek op en buiten zitten. De zon die weerspiegelt in de nog wakker wordende zee, een ander zeilbootje dat ons passeert. Het zou zo een schilderij kunnen zijn.

De pannenkoeken, voor ons het ontbijt, voor andere de lunch, waren voortreffelijk. Net als het vers gebakken brood. Vele van ons waren dan ook iets te vroeg maar wat wil je anders als er een heerlijke geur zich door de boot verspreidt. Het lunchen zit erop en varen op dit moment langs de witte krijtrotsen die afsteken tegen de blauwgroene zee. Nu genieten van het uitzicht op Dover met een kop engelse thee en een koekje. Op naar morgen... 

Groetjes Charlotte

Rotterdam - Dover met de Eendracht...

Ook op de Eendracht moeten de huishoudelijke
klusje worden gedaan...

Het was heerlijk om weer te varen. De dag dat we uitvoeren was strak blauw, iets waar later op de dag weinig van over was. De gezelligheid was er niet minder om. We waren in 3 wachten verdeeld. Iedere zeemijl op de Eendracht leerden we elkaar beter kennen, schuddebuiken van het lachen en soms ook serieuze gesprekken wisselen elkaar af. Gezellig met elkaar van de lekkerste gerechten eten die de kok op de tafel toverde. Met elkaar afruimen en schoonmaken het gevoel echt bij de Eendracht te horen. En dan land in zicht, er komt een nieuwsgierige kriebel in mijn buik. De wind heeft ons naar Dover-Engeland gebracht. Even neuzen in Dover en dan weer lekker terug zeilen. Mijn hut voelt al als thuis. In het zicht van de havenmond van Rotterdam neem ik toch even stilletjes afscheid van de zee. Het was een geweldige reis, eentje die veel te snel voorbij was gegaan. Er zat dus niets anders op dan uit te kijken naar de volgende reis.

... maar relaxed genieten van de zon kan natuurlijk ook!